Ludzie

Andruchowycz Jurij
Urodzony w 1960 r., prozaik, poeta i tłumacz. Mieszka w Iwano - Frankowsku. W 1987 r. założył grupę literacką Bu - Ba - Bu. Od 1991 r. współredaguje pismo literackie "Czetwer". Jego najważniejsze książki: Rekreacje, Moscoviada, Perwersja, były tłumaczone na wiele języków. Wspólnie z Andrzejem Stasiukiem napisał dwa eseje o Europie zwanej Środkową. Andruchowycz jest popularny również w Polsce, gdzie jest częstym gościem.

Franko Ivan
(1856-1916). Poeta i pisarz ukraiński, działacz społeczny. Uważany jest z jednego z najwybitniejszych przedstawicieli, obok Tarasa Szewczenki, myśli politycznej i literatury ukraińskiej. Ukończył filozofię i literaturę ukraińską na Uniwersytecie Lwowskim, doktoryzował się z filozofii w Wiedniu. Związał się z ukraińskim i polskim ruchem socjalistycznym, z tego powodu był trzy razy aresztowany. Od wczesnej młodości nawiązał bliskie kontakty z przedstawicielami kultury polskiej, m.in.: Elizą Orzeszkową, Janem Kasprowiczem, Henrykiem Sienkiewiczem, Marią Konopnicką. Pisał również po polsku, był rzecznikiem zbliżenia Polaków i Ukraińców. Zmarł we Lwowie, został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim.
"W całej Słowiańszczyźnie nie ma dwóch takich narodów, które by pod względem życia politycznego i duchowego tak ściśle zrosły się ze sobą, tak licznymi były powiązane węzłami, a mimo to tak ciągle stroniły jeden od drugiego jak Polacy i Ukraińcy" - Iwan Franko na zjeździe dziennikarzy i literatów polskich we Lwowie w 1894 r.

Korzeniowski Józef
(1797-1863) - pisarz i pedagog. Urodzony w Brodach. Profesor literatury polskiej w Liceum Krzmieniackim, na Uniwersytecie Kijowskim i Charkowskim. Pieśń "Czerwony pas", jego autorstwa pochodzi z dramatu Józefa Korzeniowskiego "Karpaccy górale".

Osadczuk Bohdan
Profesor politologii i historii na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie. Urodził się w 1920 r. w Kołomyi. Dzieciństwo spędził na Kresach Wschodnich II Rzp. Ukończył uniwersytet w Berlinie, gdzie obecnie mieszka. Od 50 lat działa na rzecz pojednania polsko - ukraińskiego. W 1950 r. związał się z Jerzym Giedroyciem i paryską Kulturą, gdzie przez 50 lat publikował "Kronikę polsko - ukraińską". Sam o sobie mówi, że jest ukraińskim polonofilem. W 2001 r. został uhonorowany Orderem Orła Białego.

Ukrainka Łesia
Właściwie Larysa Pietrowna Kosacz-Kwitka, ukraińska poetka, pisarka i krytyczka literacka. Żyła w latach 1871-1913. Larysa Kosacz urodziła się w Nowogrodzie Wołyńskim w rodzinie ukraińskiej inteligencji, jej matka była pisarką. Twórczość Łesi Ukrainki była odbiciem silnych emocji i duchowego niepokoju, a jednocześnie wiary w zwycięstwo dobra i sprawiedliwości. Za najdoskonalszy z jej utworów uważa się dramat poetycki "Lisowa pisnia" ("Pieśń leśna"). Opublikowała również szereg artykułów na temat literatury europejskiej, w tym polskiej.

Vincenz Stanisław
(1888-1971) - pisarz, dziennikarz, działacz społeczny.
Urodził się w w Słobodzie Rungurskiej na Pokuciu. Przodkowie po stronie ojca przybyli pod koniec XVIII wieku z Prowansji, rodzina matki, Przybyłowscy, miała majątek ziemski w Krzyworówni nad Czeremoszem. Ojciec pisarza, Feliks, należał do pionierów galicyjskiego przemysłu naftowego.
Vincenz ukończył gimnazjum klasyczne w Kołomyi, po czym studiował w Wiedniu biologię, prawo, slawistykę, sanskryt, wreszcie filozofię, zakończoną doktoratem o filozofii Hegla. W czasie I wojny światowej walczył w armii austriackiej na froncie włoskim, w 1919 roku zgłosił się do wojska polskiego. Pracował jako publicysta, dziennikarz. Sławę przyniosła mu, opublikowana w 1936 r. epopeja huculska "Na wysokiej połoninie".
Jesienią 1939 roku Vincenz spędził kilka tygodni w więzieniu sowieckim, w maju 1940 przedostał się na Węgry. W 1947 roku osiadł w Sabaudii, a jego letni dom w wiosce La Combe stał się celem pielgrzymek przybyszów z różnych stron, którzy, jak Miłosz. W 1964 roku pisarz przeniósł się do Lozanny, gdzie zmarł w styczniu 1971. W latach emigracyjnych publikował stale w paryskiej "Kulturze", a także m. in. w londyńskich "Wiadomościach". Pracował nad dalszym ciągiem "Na wysokiej połoninie".